En toen waren ze getrouwd… en niet gepartnerd…

Het huwelijk wat ik zou gaan doen was duidelijk genoeg aangegeven… In het dossier zat een huwelijksaangifte, ondertekend door het aanstaande bruidspaar. Ook een brief van het stadsdeel waar ik dit huwelijk voor zou doen was duidelijk, er werd aangegeven op welke datum , tijdstip en in welke locatie de ceremonie zou plaatsvinden.
Zoals altijd kopieerde ik de gegevens plus het telefoonnummer van het paar en belde op om een afspraak te maken. Ik kreeg de bruid aan de telefoon en ze antwoordde bevestigend op mijn vraag:”Jullie gaan trouwen op…” We spraken af en later vertelden ze dat het een kleine intieme ceremonie moest worden, hun baby zou er ook bij zijn, ze wilden geen grote speech, maar toch een relaxte sfeer. En oh ja, ze werkten allemaal bij een groot accountants/advocaten kantoor. Er zouden geen ringen worden gewisseld en ze vonden het leuker als ik alles een beetje zou improviseren.
De grote dag voor de twee was daar en ik trof in het trouwzaaltje een klein gezelschap aan. 4 getuigen, een vriendin die met de baby op schoot zat, een vriend die fotografeerde en dat was het hele gezelschap. De sfeer was uitgelaten en gezellig, Na de verwelkoming en een kleine geïmproviseerde toespraak met veel kwinkslagen wat de toon gezet en alles werd heel gezellig. Ik ging over tot het gezamenlijk doornemen van de huwelijksakte “om te zien of alles klopte” en daarna begon de ceremonie, het paar ging staan gaf elkaar de rechterhand enz. We kennen het allemaal wel van buiten hè? De vragen: “Neemt u tot uw wettige echtegenoot/echtgenote… en belooft U getrouw alle plichten te vervullen die volgens de wet aan de Huwelijkse staat zijn verbonden enz.” Een volmondig “JA” van beiden was het antwoord, en “Ja” de getuigen hadden het ja-woord goed gehoord en dus verklaarde ik ze in Naam der Wet door het Huwelijk aan elkaar verbonden en hamerde af. Hoera er kon gekust en gefeliciteerd worden iedereen was blij en gelukkig.
Ok, er waren geen ringen, dus gingen we over tot het tekenen van de aktes. De bode kwam erbij en op het moment dat hij aan wilde wijzen waar getekend moest worden sprak een getuige, vriendin van de bruid de woorden: “…Maar ze zouden toch Partneren?… Ik bevroor ter plekke..keek de getuige verbijsterd aan, en “uh Ja”, zei de bruid, ” We zouden partneren”….waarop ik als antwoord zei: “Nou, dan hebben we een probleem”…”een probleem?” vroeg de vriendin/getuige die eerder had laten weten dat ze juriste was. “Ja, een probleem, want ik heb net in Naam der Wet jullie door het huwelijk aan elkaar verbonden! Ik heb nergens iets zien staan of gehoord dat het hier om een partnerschap ging. Niet in het dossier en ook niet van jullie zelf, er is steeds over een huwelijk gesproken. Dus nu hebben we een probleem”. “Ach,” liet de getuige/juriste zich horen: “U kunt toch wel even vergeten dat U dat gedaan hebt? en gewoon alles even opnieuw doen?” Waarop ik alleen maar kon antwoorden dat ik mijn integriteit als ambtenaar niet kon vergeten en niet voor niets een eed had afgelegd voor de rechter en dat zij dat als juriste toch ook wel wist. Vanaf dat moment werd de sfeer totaal anders. De getuige/vriendin/juriste begon uit een totaal ander vaatje te tappen en vingerwijzend te eisen om het BW (burgerlijk Wetboek) en er werd geweigerd de aktes te tekenen. Ik “miskende” de emoties van het bruidspaar en hier zou wat aan gedaan worden en bla bla bla, ze stuiterde door het zaaltje en werkte zichzelf op naar een goed gespeelde woede aanval. waar ze samen met de bruid (de bruidegom zei weinig) de afdeling burgerzaken en vooral de ambtenaar die het voorgesprek bij de ondertrouw had gevoerd, die had het bruidspaar misleid en fout op fout gemaakt, steeds verkeerde papieren neergelegd enz, enz. Waarop ik vroeg: “Ja maar hier staat toch heel duidelijk; HUWELIJKS aangifte, en U heeft dat toch echt ondertekend toen. U werkt beiden op een advocaten kantoor, dan weet u toch zeker als de besten dat je éerst leest voordat je iets tekent?” Enfin ik besloot dat het beter was even naar de afdeling te lopen en dit daar te bespreken en te kijken in het wetboek of er iets specifieks in stond.
Op de afdeling was dit ook een totaal nieuw verhaal, in het wetboek stond niet duidelijk of je zomaar een huwelijk kon omzetten in een partnerschap, dat kon nog wel in 2009 maar dat resulteerde toen in al die flitsscheidingen, dus in 2010 kan dat niet meer. Dus werd de juridische afdeling gebeld, die konden ook geen antwoord geven en vewezen ons naar de officier van Justitie. Nu zul je altijd zien dat dit soort gebeuren altijd plaats vind op vrijdag 4 uur (hahah) dus de officier van Justitie was naar huis. Ok dus weer terug naar het gezelschap in het trouwzaaltje met een vervelende mededeling, dat alles moest wachten tot na het weekend. Ik voelde echt mee met het paar die natuurlijk teleurgesteld waren, de bruid was boos, de vriendin liep nog steeds de boel op te hitsen met “we gaan hier een zaak van maken,dit is misleiding” de bruidegom was telefonisch in gesprek met de notaris, want ze hadden een akte op laten maken waarvan uitgegaan was van een partnerschap. We konden niets anders doen dan afspreken dat maandag het eerste wat er gedaan zou worden het bellen met de officier van Justitie zou zijn en dat we dan verder zouden kijken wat er gedaan kon worden. Het gezelschap vertrok en ik besprak alles nog een keer met de afdeling.
s’Maandags werd meteen gebeld met de officier, Ik hoopte heel erg dat ze zou zeggen dat ik het over mocht doen, ook omdat er nog niet getekend was, en dat het dus “omkeerbaar”was. Maar dat was niet zo, Het woord telt en de Wet telt, zoals ik al eerder had gezegd. Ook belden we met de notaris, die zei dat hij niet zo zwaar zou tillen aan het woord partnerschap boven de akte in geval er wat zou gebeuren. Ondertussen lijkt het erop dat het Huwelijk dus nietig verklaart moet worden, de ongetekende aktes tóch verwerkt moeten worden. Het gaat het bruidspaar helaas wat geld kosten en de afdeling werk. Toch blijf ik zeggen dat hoewel ik de teleurstelling van het bruidspaar erg goed begrijp, ik ze ook erg dom vind. Ze hadden toch minstens eén keer kunnen reageren op al die keren dat het woord huwelijk werd gezegd of genoemd. En hoe zwaar weegt een woord? Erg zwaar dus! Ik vraag nu bij ieder stel wat ik ga trouwen meteen voor de zekerheid of ze gaan trouwen óf partneren óok al staat het honderd keer in het dossier!

Jose den Burger

Geef een reactie