Ambulance

Rob en Vera zouden die zaterdag trouwen. Alles was geregeld. Het huwelijk zou plaats vinden in het Huis met de Hoofden in Amsterdam. Ze hadden wel 150 gasten uitgenodigd.
Op mijn vraag of er ook ouders aanwezig zouden zijn werd het ineens stil. Rob vertelde dat zijn moeder zeer ernstig ziek was. Ze lag op de intensive-care in het ziekenhuis en kon niet bij het huwelijk aanwezig zijn. Toen hij dit vertelde rolden de tranen over zijn wangen. Het was haar uitdrukkelijke wens om het huwelijk gewoon door te laten gaan. Rob vroeg me om daar tijdens het welkomstwoord van de ceremonie stil bij te staan.
Die zaterdag was een stralende dag. Het huis met de hoofden was tjokvol met gasten. De bode bracht alle gasten naar de trouwzaal en het bruidspaar bleef met mij samen achter in de hal. In het huis met de hoofden hangt een grote bel die geluid wordt als alle gasten binnen zijn en het bruidspaar als laatste naar binnen gaat. “ En hebben jullie er zin in” ? vroeg ik, 3 minuten voordat de ceremonie zou beginnen. Rob begon te snikken. “ “Ik heb mijn moeder vanmorgen nog gebeld, maar ze kon bijna niet praten en ik mis haar zo”. “ Maar in ons hart is ze bij ons”, sprak Vera. “Dus laten we er een feestje van maken.”
Op dat moment kwam de bode terug om te vertellen dat alle gasten een plek gevonden hadden en dat de ceremonie kon beginnnen. Hij zou net aan de bel trekken toen een ambulance met zwaailichten stopte voor de ingang. Vier ambulancebroeders sprongen uit de ambulance en openden de auto. Rob, Vera en ik stonden als aan de grond genageld. De broeders schoven een brancaard uit de auto. Op deze brancaard lag een vrouw. Ze was verbonden aan vele slangen en apparaten. Rob en Vera begonnen te snikken en stralen tegelijk. De vrouw op de brancaard was Rob’s moeder……………..
De gasten in de tjokvolle trouwkamer begonnen al wat ongerust te worden. Ze wisten van niets en de bode had immers aangekondigd dat hij het bruidspaar zou gaan halen. Ik liet Rob en Vera en moeder even alleen achter in de hal en spoedde me naar de trouwkamer. Het was onmogelijk om zo’n grote brancaard, inclusief apparaten en ambulancebroeders nog in de trouwkamer te krijgen.
“ Beste mensen heel hartelijk welkom”.” Zojuist is er een hele bijzonder gast gearriveerd, en omdat ze op een brancaard ligt verzoek ik u mij te helpen en de trouwtafel te verschuiven zodat de brancaard op deze plaats kan worden neergezet.”. Het werd 1 seconde muisstil………iedereen wist wie deze gast was. In drie tellen was de Middelseeuwse tafel van 300 kg aan de kant geschoven. ….en was een grote haag gecreerd waar de brancaard kon worden geplaatst.
Moeder werd naar binnen gereden…Ze lag muisstil en sprak niet. Haar ogen helder en wijd open.. ….ik heb een zaal vol mensen nog nooit zo stil gehad. ……..Mannen, vrouwen , kinderen, ambtenaren en ambulancebroeders iedereen had de ogen vol tranen.
“Dames en heren deze ambulancebroeders hebben hun vrije zaterdag opgeofferd om de moeder van Rob hierheen te brengen. Mag ik voor hen een daverend applaus?”
Net voordat Rob het ja-woord zou geven stopte hij en keek naar zijn moeder.Ze knikte.

Bart van Galen

Geef een reactie