Belletje

Ik mocht in de Olofspoort een huwelijk voltrekken. Op speciaal verzoek nog wel. Twee jaar geleden heb ik daar een stel getrouwd die mij goed promoot, bovendien kan ik het ook met de eigenaar goed vinden ja en 1+1=2. 

Het bleek een wat ouder stel te zijn. Hij uit Zeeland, zij uit de voormalige Sovjetunie. Eigenlijk zouden ter ere van zijn 65e verjaardag een feest geven, maar nu toch alle familie overkwam was het een prachtige gelegenheid om ook gelijk te trouwen. Dat hadden ze precies 2 en halve week voor het verjaardagsfeest bedacht. Nog net op tijd dus voor de ondertrouw.
Ik kreeg het dossier en belde de bruidegom op. Ik maakte een afspraak met ze om kennis te maken. Niet zoals gewoonlijk op kantoor, maar bij hen thuis, aan één van de wallen.
Het was een leuk stel. Hij uit het beatle-tijdperk weigerend oud te worden, zij een hele spontane vrouw, echt Russisch.
Hij haalde tijdens ons gesprek allerlei foto’s te voorschijn van haar en zijn eigen kinderen. En boeken van allerlei gasten. Die had hij niet van ze gekregen, nee die hadden ze geschreven. En hij had ze klaar liggen, dan konden ze op het feest gesigneerd worden.
We hadden een leuk gesprek en ik moest alle moeite doen om een beetje binnen mijn tijd te blijven. Uiteindelijk liep ik maar een kwartiertje uit, wat enorm meeviel, gezien de verhalen die vooral de bruidegom te vertellen had. Zo had hij met zijn exvrouw de Dolle Mina’s opgezet, altijd leuke verhalen. Vooral voor een Amsterdam-historie-liefhebber als ik.
Wat bovenal duidelijk was, was dat het paar echt stapel op elkaar was. Ze waren al 10 jaar samen, maar nog steeds veel plezier.
Toen de ceremonie. Ik had mijn persoonlijke vragen per email gesteld en daar mijn speech van gemaakt. Aangezien de bruidegom redacteur was, dacht ik nog wel dat ik er extra aandacht aan moest geven. Maar uiteindelijk heb ik de ceremonie gewoon zo gedaan zoals ik dat normaal doe. Ze hadden niet voor niets om mij gevraagd, waarom zou ik me extra uitsloven. Mijn slogan is tenslotte what-you-see-is-what-you-get.
Zijn zoon was uit Duitsland overgekomen en haar beide dochters (een tweeling) waren ook aanwezig, één uit Duitsland, de ander uit Rusland.
De ceremonie was ontzettend leuk, ontspannen. Ik had gezien dat één van de meiden een koper belletje bij zich had. Dat belletje bleek een huiselijke traditie te zijn. Als de bruid met dat belletje rinkelde dan kwam hij haar een zoen geven. Nu hadden ze stiekem dat belletje meegenomen en toen het paar na het jawoord elkaar mocht zoenen werd er driftig met het belletje gerinkeld! Eens kijken of ik ook zo’n belletje te pakken kan krijgen en dan mijn vriend nog africhten!

Andréa Schipper

Geef een reactie