Een Moetje

Geheel onverwacht kom ik in de trouwzaal terecht. Twee heren hebben een aantal weken geleden al ondertrouw gedaan. Eén van beiden was nogal flink van postuur en kortademig. Hij bleek net uit China te zijn gekomen waar hij voor zaken was en waar hij in het ziekenhuis belandt was. Eenmaal terug thuis moest het er dan toch maar eens van komen. Ze waren tenslotte al in ondertrouw. Alles moest nu maar eens goed geregeld worden. En dat kwamen ze doen.
“Het is dus eigenlijk een moetje” zeiden ze. We willen niks bijzonders, gewoon even trouwen.” Omdat we op de akte moesten wachten raakten we in gesprek. Zo kreeg ik toch een kijkje in hun leven, want ongemerkt vertellen ze je dan heel veel.
Toen de akte klaar was gingen we de trouwzaal in, hoewel trouwkamer een beter woord is. Het bruidegommenpaar en twee getuigen. Een collega nam de taak van bode op zich. Heel gemoedelijk. Gewoon in spijkerbroek. “Ben je mal, je gaat toch niet zo’n toga aantrekken!”
“U noemt het een moetje. Maar hoe mooi is het om met een huwelijk te laten zien dat je voor elkaar wilt zorgen. Met jullie relatie van 17 jaar verdien je sowieso al een certificaat. Het wordt een huwelijksakte!” Ze knikten instemmend en raakten toch nog een beetje geëmotioneerd.
Ik ben gek op dit soort onverwachte ceremonies. Onverwachte feestjes, wie wil dat nou niet.

Geef een reactie