De zoen

De Zoen is een wonderlijk deel van de ceremonie.
Een heel lief en intiem moment wordt zomaar publiek.
Als babs sta je er met je neus bovenop en moet je rustig afwachten wanneer je weer iets kunt zeggen.
Meestal is dat na het applaus waar De Zoen ongeveer synchroon mee loopt.
Meestal.

Eén keer riep ik in het vuur van het moment tegen het jonge bruidspaar: ‘Hou je niet in!’
Nou, dat liet de bruidegom zich geen twee keer zeggen. Terwijl wij allemaal klapten en joelden, pakte hij het hoofd van z’n bruid en zoende haar alsof z’n leven ervan af hing. Met een hevige en vooral heel lange tongzoen. Die doorging toen wij al uitgeklapt waren.
Vanuit mijn positie was dat niet heel prettig om naar te kijken. Ik wendde mijn hoofd af. Ik staarde naar de grond, keek zonder iets te zien in mijn papieren en zag de twee vanuit mijn ooghoek nog steeds happen. Mijn ogen gingen naar het plafond, naar de ouders (met neergeslagen ogen en schuifelende voeten) en naar de andere gasten die met de handen voor hun mond met elkaar smiespelden – en draaide m’n hoofd voorzichtig terug.
Yes! De bruidegom liet los. Hij keek me aan. We konden verder. Zij met een stralende lach, hij met een grote grijns en licht verwilderde ogen, ík met een rood hoofd omdat zíj zo lang hadden staan zoenen.

‘Hou je niet in!’ zeg ik dus niet meer.
Maar ik ben nog steeds enthousiast.
En ik hoop voor de bruid dat haar bruidegom dat ook is.

 cindy pieterse 2012

Geef een reactie